रे माणसा!

रे माणसा!
काय तुझी ही जिंदगी रे माणसा!
वागणे पशूहुनी हीन रे माणसा!
स्वकियांचे स्वार्थात कापतो गळे,
स्वत:साठी किती जगतो रे माणसा!
येताना उघडा जाणार तसाच रे तू,
भरजरी वस्रांसाठी वेडा रे माणसा!
भरण्यास खळी पोटाची एक मूठ पुरी,
हपापला भरण्या तिजोरी किती रे माणसा!
ना बदलती ललाटरेषा नियतीने रेखल्या,
बदलण्य़ास प्रारब्ध किती लढा रे माणसा!
सुख-दुख:ची कळली नाही कधीच सीमा,
नाही समजले हे जगणे तुला रे माणसा!
समजुन घे एकदा शहाणपणा येथला,
वारशात फक्त उरते हे नाव रे माणसा!
प्रल्हाद दुधाळ.
9423012020

डौल!

डौल!
मोल घामा्चे आता
मातीमोल येथे!
चाले पुंजीपतींचाच
डाम डौल येथे!
उघड्यावरी राही
तो श्रम पुजारी,
घरावर बड्या
सोन्याचा कौल येथे!
अन्यायास त्या
नाहीच कोणी वाली,
आक्रोश वांझ त्यांचा
झाला फोल येथे!
प्रल्हाद दुधाळ.

नजरा !

नजरा !

अशा विखारी इथे झोंबल्या त्या नजरा !
हेरती नारी आल्या गेल्या त्या नजरा !

बरे वाटे रहाणे जंगलात श्वापदांच्या,
शिसारी आणती भुकेल्या त्या नजरा !

जाहले कठिण रस्त्यात चालणे आता,
पाठलाग करती लाळगेल्या त्या नजरा !

जरासे कुठे मुक्त वागणे झाले न झाले,
सलगीची भाषा ती बोलल्या त्या नजरा !

दुनियेत खुलेआम आता कसे घडते सारे ?
का न सज्जनांच्या झुकल्या त्या नजरा ?
प्रल्हाद दुधाळ.

एक रिकामी फ्रेम!

एक रिकामी फ्रेम!
माझ्या दिवा-स्वप्नातले घर.....
घराचा भला मोठा दिवाणखाना....
दिवाणखान्याच्या भिंतीवर......
लावली आहे एक आकर्षक पण.. रिकामी फ्रेम......
या फ्रेम मधे काय लावू बरं? ...
लावावा का फोटो स्वतंत्र भारतासाठी शहीद झालेल्या एखाद्या नरविराचा?
का लावावा आजच्या सत्ताधिशाचा?
पण नकोच!
लावावा तेथे फोटो....
स्वतंत्र भारतात- आत्महत्या कराव्या लागलेल्या एका कर्जबाजारी बळीराजाचा?
पण त्याने काय होणार?
त्यापेक्षा ही फ्रेम रिकामीच ठेवावी!
कधीतरी त्यात लावता येईल फोटो.....
स्री-भ्रूणहत्त्येत सामील एखाद्या पांढरपेशा नराधमाचा!......अथवा.....
माणूसकीला काळीमा फासून......
अगतिक माणसाच्या अवयवांची तस्करी करणा-या- क्रुरकर्म्याचा!
या फ्रेम मधे रंग भरीन म्हणतो..... गद्दार देशद्रोहींच्या रक्ताचा! ....
पण मी एक सामान्य नागरिक!
प्रत्यक्षात- फार तर फोटो लाविन तेथे...
त्या निर्मिकाचा....आणि...करेन पुजा मनोभावे....
देवा सर्वांना चांगली बुदधी दे! मला मात्र सुखात ठेव!!
-प्रल्हाद दुधाळ.
9423012020.

सवाल!

सवाल!
माझा तयांना एकच हा सवाल होता!
झालात एवढे कसे मालामाल होता?
काय झाले घेतल्या त्या आणा-भाकांचे?
मी कुठे मागितला ताजमहाल होता?
जीवन व्हावे गाणे फक्त होती मनिषा,
बेसुर झाले जीणे, सूर ना ताल होता!
माणसांनी तेथल्या पाहिली काही स्वप्ने,
विश्वासून जीव केला तो बहाल होता!
धर्म जाती च्या नावाने डोकी जी फोड्ली,
रंग रक्ताचा तो हिरवा का लाल होता?
प्रल्हाद दुधाळ.

उपरती!

उपरती!
यॊवनाने आता दिली ती हूल!
लागली पॆलतीराची चाहूल!

झुकला ना कधी मग्रुर ताठा,
आहे कबूल मला होती भूल!

न उमेद, न तो जोम राहीला,
झालो वयस्क हे सत्त्य बिल्कुल!

मस्तीत सदा, ना पर्वा कशाची,
मी माझ्यात होतो सदा मश्गुल!

शल्य हे, रहातो उप-यासारखा ,
नाती गोती होती, बेगडी झूल!
प्रल्हाद दुधाळ.

क्रूतघ्न!

क्रूतघ्न!
आवाज आला पुन्हा जोरदार टाळ्यांचा!
उबग येतो या, राजकारणी चाळ्यांचा!

ठप्प ती सभा सारी, गप्प ही लोकशाही,
रोज नवा अंक उघडतो, घोटाळ्यांचा!

मिळताच सत्ता ती, नेते क्रूतघ्न झाले,
म्हणती ते जनता जमाव बावळ्यांचा!

लुटण्यास कट्टर शत्रूही एक झाले,
ना गंधही आता, त्या उकाळ्या पाकाळ्यांचा!

संवेदना त्या आता,त्यांना सोडून गेल्या,
न उरे एहसास, रस्त्यातील किंकाळ्याचा!
प्रल्हाद दुधाळ.