समजूत.

समजूत.

सखा माझा तो जरी दूर होता.
साथीला त्याचा गोड सूर होता.

वाटले कितिदा तू मजसवे असावे,
ठावे मजला की तू मजबूर होता.

किस्से कहाण्या त्या पळपूटेपणाच्या,
आहेत पुरावे, तू खरा शुर होता.

किती आणला कोरडॆपणाचा आव,
डोळ्यात दाटलेला अश्रूंचा पूर होता.

प्रल्हाद दुधाळ.
.........काही असे काही तसे!

मन.

मन.
अस भन्नाट धावते,सा-या जगात फिरते!
आता इथे आता तिथे,भटकते माझे मन!
बालपणात रमते,मातीत खेळते,
हुंदाडते रानोवनी,पदर आईचा धरते,
गुरूजींची खाते छडी,कोलांट उडी मारते,
कधी असे छतावर,जमीन पोपडी काढते!
अस भन्नाट धावते,सा-या जगात फिरते!
आता इथे आता तिथे,भटकते माझे मन!
आठवणींत रमते,सोनपंखी तरूणपण ते,
हुंडारते बागेमधे,सुरपारंब्या खेळते,
डोंगरात झ-याखाली,बेभान डुंबते,
मित्रमॆत्रिणींच्या संगे,फुलपाखरू उडते!
अस भन्नाट धावते,सा-या जगात फिरते!
आता इथे आता तिथे,भटकते माझे मन!
सुंदरशा स्वप्नामधे,कधी प्रेमगाणे गाते,
मोरपंखी रंगांमधे, उखाणे लिहीते,
अचानक काढी ओरखाडे नको नकोते,
भळभळते जखम,दुखणे नकोते!
अस भन्नाट धावते,सा-या जगात फिरते!
आता इथे आता तिथे,भटकते माझे मन!
संसारातील गमतीत,रमते गमते,
एका एका स्वप्नासाठी शिकस्त करते,
क्षणोक्षणीच्या सुखाची उजळणी होते,
भरे आनंदाने उर,नव्याने उमेद जागते!
अस भन्नाट धावते,सा-या जगात फिरते!
आता इथे आता तिथे,भटकते माझे मन!
प्रल्हाद दुधाळ.
.......काही असे काही तसे!

अगतिक.

अगतिक.

तुझे जिंकणे आता माझीच जीत आहे.
माझे हारणे आता तुझीच जीत आहे.

चाल माझीच अन शब्द माझाच आहे,
गुणगुणते मनी माझेच गीत आहे.

सांगू नको कुणा गुपीत हे मनीचे,
मुखड्यावरी केली वेडी ही प्रीत आहे.

तुझे तोंड वेंगाडणे ते आगमनाला,
अतिथी देवो भव जुनीच रीत आहे.

भलत्याच माणसांची गाठ रोज आहे,
जाणुनही गातोय हे स्वागतगीत आहे.

प्रल्हाद दुधाळ.
......काही असे काही तसे!

रे माणसा!

रे माणसा!
काय तुझी ही जिंदगी रे माणसा!
वागणे पशूहुनी हीन रे माणसा!
स्वकियांचे स्वार्थात कापतो गळे,
स्वत:साठी किती जगतो रे माणसा!
येताना उघडा जाणार तसाच रे तू,
भरजरी वस्रांसाठी वेडा रे माणसा!
भरण्यास खळी पोटाची एक मूठ पुरी,
हपापला भरण्या तिजोरी किती रे माणसा!
ना बदलती ललाटरेषा नियतीने रेखल्या,
बदलण्य़ास प्रारब्ध किती लढा रे माणसा!
सुख-दुख:ची कळली नाही कधीच सीमा,
नाही समजले हे जगणे तुला रे माणसा!
समजुन घे एकदा शहाणपणा येथला,
वारशात फक्त उरते हे नाव रे माणसा!
प्रल्हाद दुधाळ.
9423012020

डौल!

डौल!
मोल घामा्चे आता
मातीमोल येथे!
चाले पुंजीपतींचाच
डाम डौल येथे!
उघड्यावरी राही
तो श्रम पुजारी,
घरावर बड्या
सोन्याचा कौल येथे!
अन्यायास त्या
नाहीच कोणी वाली,
आक्रोश वांझ त्यांचा
झाला फोल येथे!
प्रल्हाद दुधाळ.

नजरा !

नजरा !

अशा विखारी इथे झोंबल्या त्या नजरा !
हेरती नारी आल्या गेल्या त्या नजरा !

बरे वाटे रहाणे जंगलात श्वापदांच्या,
शिसारी आणती भुकेल्या त्या नजरा !

जाहले कठिण रस्त्यात चालणे आता,
पाठलाग करती लाळगेल्या त्या नजरा !

जरासे कुठे मुक्त वागणे झाले न झाले,
सलगीची भाषा ती बोलल्या त्या नजरा !

दुनियेत खुलेआम आता कसे घडते सारे ?
का न सज्जनांच्या झुकल्या त्या नजरा ?
प्रल्हाद दुधाळ.

एक रिकामी फ्रेम!

एक रिकामी फ्रेम!
माझ्या दिवा-स्वप्नातले घर.....
घराचा भला मोठा दिवाणखाना....
दिवाणखान्याच्या भिंतीवर......
लावली आहे एक आकर्षक पण.. रिकामी फ्रेम......
या फ्रेम मधे काय लावू बरं? ...
लावावा का फोटो स्वतंत्र भारतासाठी शहीद झालेल्या एखाद्या नरविराचा?
का लावावा आजच्या सत्ताधिशाचा?
पण नकोच!
लावावा तेथे फोटो....
स्वतंत्र भारतात- आत्महत्या कराव्या लागलेल्या एका कर्जबाजारी बळीराजाचा?
पण त्याने काय होणार?
त्यापेक्षा ही फ्रेम रिकामीच ठेवावी!
कधीतरी त्यात लावता येईल फोटो.....
स्री-भ्रूणहत्त्येत सामील एखाद्या पांढरपेशा नराधमाचा!......अथवा.....
माणूसकीला काळीमा फासून......
अगतिक माणसाच्या अवयवांची तस्करी करणा-या- क्रुरकर्म्याचा!
या फ्रेम मधे रंग भरीन म्हणतो..... गद्दार देशद्रोहींच्या रक्ताचा! ....
पण मी एक सामान्य नागरिक!
प्रत्यक्षात- फार तर फोटो लाविन तेथे...
त्या निर्मिकाचा....आणि...करेन पुजा मनोभावे....
देवा सर्वांना चांगली बुदधी दे! मला मात्र सुखात ठेव!!
-प्रल्हाद दुधाळ.
9423012020.