किंमत

किंमत .
भारत माझा देश आहे
सारे भारतीय माझे बांधव आहेत
पुस्तकातली प्रतिज्ञा पुस्तकातच
देशाबाहेर गेल्यावर दिसे भारत महान
देशात मात्र भिन्न झेंड्यांसाठी मानापमान
प्रांत भाषा धर्म जात पोटजात इत्यादि
वितंडवादाला पुरतात कारणे साधी साधी
माणुसकीचे गोडवे फक्त तोंडी लावायला
ओळखत नाही मात्र सख्ख्या शेजार्याला
छत्रपती शिवाजी फुले शाहू आंबेडकर
शुध्द स्वार्थासाठी या नावांचा वापर
अर्थ स्वातंत्र्याचा अनिर्बंध स्वैराचार
भ्रष्टाचार आता झालाय शिष्टाचार
सत्ता संपतीसाठी लोकशाही वेठीला
शरण आम्ही जागतिकिकरणाच्या लाटेला
देश आहे स्वतंत्र आर्थिक गुलामीची किंमत देवून
स्वदेशी नी स्वावलंबन लाटेत गेले वाहून...
      .....प्रल्हाद दुधाळ.

स्वातंत्र्य.

स्वातंत्र्य.

परकियांच्या त्या गमनानंतर
आपापसातले मुळी वैर नको
भेद पसरविणारे वैरी आपले
मिटवून टाकू त्यांची खैर नको

सुखी आनंदी जगणे इथले
गुलामीची बिल्कूल बात नको
घरभेद्याना व्हावी कठोर शिक्षा
देशद्रोह्याना मुळीच साथ नको

जातीधर्म रहावे आत घराच्या
तिरंग्या व्यतिरिक्त तो रंग नको
देशाभिमान मनामनात भरावा
रक्तरंजीत कुठे रसभंग नको

हुतात्म्यांचे त्या जेथे रक्त सांडले
भेदाभेदास तेथे मुळी भाव नको
स्वातंत्र्य हे बहूमोल भारताचे
स्वैराचारास बिल्कूल वाव नको
.....प्रल्हाद दुधाळ.

तल्लफ!

    तल्लफ!

चिमुटभर ती स्नेह पसरवते

अनोळखीसही बोलते करते

कामातून थोड़ी उसंत मिळते

संभाषणास ती कारण ठरते

अनेकास पण अप्रिय असते

अडाणीपणाची ओळख ठसते

निंद्य जरी ती जनात दिसते

चिमटी मधूनी घशात शिरते  

तंबाखू तल्लफ जीवांशी खेळते

दारी मरणाच्या नेवून ठेवते

       ........ प्रल्हाद दुधाळ  

वरात.

वरात.

दरवाजावर ऐकून दु:खांची दस्तक

स्वागतास मी उभा पूर्ण नतमस्तक.

बजावले त्याना मी देतानाच प्रवेश

घाबरली दु:खे माझा पाहून तो आवेश.

कुरवाळणे दु:खांना माझा स्वभाव नाही

फार काळ येथे लागणार निभाव नाही.

बघून उपेक्षा ती दु:खांनी काढला पळ

स्वागतास सुखांच्या मिळाले नव्याने बळ.

पलायनाची दु:खांच्या गेली सुखांना वर्दी

दारापुढे प्रवेशासाठी सुखांची ही गर्दी.

एकामागे एक सुखे येताहेत घरात

जीवनात चालू आहे आनंदाची वरात.

        .....प्रल्हाद दुधाळ.   

कर्तव्यपूर्ती .

कर्तव्यपूर्ती .

बजावावे कर्तव्य आपले

परताव्याचा हव्यास नको

सर्वस्व जरी अर्पण झाले

सन्मानाला पण ठेच नको.

लुटतील सारे लुटून घ्यावे

मनात कुठला किंतु नको

शहाणपणही सोडून द्यावे

देण्याचा परंतु शोक नको.

आयुष्य कर्तव्यात पणाला

पूर्ती नंतर रेंगाळणें नको

एकाकी हे आयुष्य आपले

बिल्कूल तयाची खंत नको.

जिध्द नव्याने उडण्याची ती  

पडण्याची परंतु लाज नको

अवकाशी नव्या विहरताना

जुन्या जगाची त्या याद नको.

जगणे आता आपल्यासाठी

जनलज्जेची उगा भ्रांत नको

नव्या दिशांचे नवीन कायदे

माघारीची ती बात नको.

       ......प्रल्हाद दुधाळ. 

आत्मभान.

आत्मभान.

व्यर्थ का ते संस्कार अन शिक्षण

बधिर झालय का आपल मन?

नावापुढील डिग्री कागदी फ़क्त

कशाला आटवले एवढे रक्त?

मिळवले हट्टाने अमूल्य ज्ञान

का पेलता येवू नये आव्हान?

आईबाबांच्या कष्टाचे नाही मोल

अपेक्षा सगळ्या त्या झाल्या का फोल?

मनमानीने गेलय आत्मसन्मान

येणार का आता वास्तवाचे भान?

जिध्दीनेच होती स्वप्ने ती साकार

तूच तुझ्या रे जीवनाचा शिल्पकार!

       ......प्रल्हाद दुधाळ.  

दिगंबर दत्ता.

दिगंबर दत्ता.

तु परतात्मा 
अनसुया सुता 
नमन तुजला 
दिगंबरा दत्ता.
त्रिशुळ डमरु 
हाती अवधुता 
शरण तुजला 
दिगंबर दत्ता. 
शंख चक्रधारी 
संगती गोमाता 
पावशी साधका 
दिगंबर दत्ता.
उभा तू पाठीशी 
धावशी स्मरता 
वंदन त्रिमुखी 
दिगंबर दत्ता.
   ..(c)..प्रल्हाद दुधाळ